Eindelijk is het dan zover en we zijn er helemaal klaar voor, we reizen af naar Frankrijk naar een niet nader te noemen en voor ons onbekend water, een heus avontuur. De reis gaat voorspoedig in een werkelijk prachtige omgeving. Leon, Leo en Sylvia zijn al enkele dagen op locatie om alles goed voor te bereiden en het water te testen. Als we er bijna zijn is er telefonisch contact en worden we naar het water geloodst . Eenmaal aangekomen op de stek parkeren we de bus en worden we vriendelijk begroet door Leon, Leo en Sylvia die inmiddels al de nodige mooie karper op de mat hebben weten te krijgen.

Na een praatje laden we de bus uit en slaan we ons kamp op. Leon heeft zijn bivvy in het midden opgezet, rechts van hem zitten Leo en Sylvia en aan de linker kant komt onze hut te staan. We kijken over een 30 hectare groot water, werkelijk een prachtig meer omringt door een groene oase.

Leon vertelt ons dat het diepste punt 11 meter is en aan de kant rond de 4 meter, ook krijgen we de informatie over wat voor vissen we kunnen verwachten, de hotspots, trekroutes van de karper en rigmontage. Het is een zeer weersgevoelig water verteld Leon en de beste resultaten zijn geboekt tijdens aanhoudend warm weer. Het is niet al te warm als we arriveren maar wat niet is kan nog komen.

 Ons kamp staat inmiddels en de hengels worden klaargemaakt. We vissen met twee soorten boillie,s van Leon Hoogendijk, de Red Spice Tuna en de Green Pulsion. We moeten behoorlijk voeren om een goede voerstek aan te leggen, dat blijkt nodig te zijn op dit water. Leon geeft ons meer info over het water,  langs de kant is de bodem hard en verder naar het midden wordt de bodem zuur en drassig. We denken de juiste set-up voor de hengels gevonden te hebben en de lijnen kunnen uitgevaren worden. Als alles klaar is gaan we wat drinken bij Leo en Sylvia en zij vertellen ons over de reeds gevangen vissen. Ook het verhaal van Sylvia, dat ze bezig was met haar hengel, even niet oplette, haar evenwicht verloor en PLONS, daar lag Syl hahahha dat hadden we graag willen zien.

Rond de middag krijgt Leon beet en er komt een prachtige spiegel boven water, er zwemmen zeer sterke en gezonde vissen in dit water en dat merk je aan de dril. Ook de vissen zijn gespierd en de bekken zijn helemaal gaaf. Leon vertelt dat de temperatuur en de wind zoals nu niet gunstig is, het waait enorm en staat de verkeerde kant op, ook de temperatuur ligt te laag voor September. Normaal zie je de vis volop springen maar we zien nu helemaal niets.

De avond breekt aan en we zitten gezellig bij elkaar, Sylvia heeft een heerlijke maaltijd bereid, het smaakte verrukkelijk. Als we gezellig zitten na te tafelen merkt Robert op dat er aan de rotpot van Leo een belletje hangt en vraagt er naar. Dit zou een heel verhaal op zich worden maar kort gezegd zou dit belletje wel eens geluk kunnen brengen. Leo bied Robert ook een belletje aan en na een korte inzegenings ritueel wordt het belletje aan onze rotpot gehangen, hopelijk brengt het ons geluk. We hebben gezellig nog wat gedronken en tegen de schemer voeren we nog wat bij. De nacht breekt aan, het is volle maan. Het is vreemd maar niemand van ons kan deze nacht slapen. Er hangt waarschijnlijk iets in de lucht dat ons allemaal wakker houdt.

DINSDAG 13 SEPTEMBER

We zijn al heel vroeg de slaapzak uitgegaan, het is een heerlijke ochtend. Als we de tent uitkomen zien we dat Leon staat te drillen en na een tijdje zien we een oersterke goudkleurige schub boven komen, een mooi begin van de dag. We laten de lijnen nog even liggen tot na het ontbijt en gaan dan het aas verversen.

We worden geroepen en gaan gezellig gezamenlijk ontbijten, als we zitten te praten wordt ons weer vertelt dat het eng stil is op het water wat maar heel zelden voor komt. We moeten er voor zorgen dat Leons boillie’s gaan overheersen en de vis gaat azen. De hele lucht begint te betrekken met dikke bewolking, we gaan terug en verversen de boillie’s. Gelukkig blijft het wel droog. Leon komt even naar onze rig’s kijken en elk detail wordt onder de loep genomen, de rig’s worden goed bevonden voor dit water, wel hebben de onderlijn iets korter gehouden. We hebben goede hoop, we zijn er tenslotte net en we moeten proberen om de vis op onze stek te laten azen. Bij Leo, Sylvia en Leon komt er af en toe een vis op de mat maar op hun stek is al  behoorlijk gevoerd.

 Rond de middag gaan we een borrel drinken met z’n allen, Robert krijgt van Leon een pinkie (dat is whisky/cola) Sylvia heeft toast en andere lekkernijen op tafel gezet, het is een gezellige middag maar helaas nog geen vis. Tsja dat is karpervissen, je moet veel geduld hebben. Na de borrel voeren we nog iets bij met de werppijp in de hoop dat ook bij ons de Spice Tuna gaat overheersen.

 Rond 7 uur worden we geroepen, Leo heeft de BBQ opgestookt en is bezig heerlijke hamburgers te bakken, een ware chef kok we hebben gesmuld. Als we de laatste hap nemen begint het te regenen, we ruimen snel alles op en gaan schuilen in de tent. Misschien is het wel goed om wat zuurstof in het water te krijgen, ook is de wind gedraaid naar het noorden, misschien vannacht dan?

 De hele nacht blijft het regenen, we zien dat Leon een vis heeft en ook Leo en Sylvia hebben een aanbeet, er wordt wel gevangen. Wij hebben steeds een losse piep maar de vis trekt niet door, toch hebben we hoop want er wordt nu wel geaasd. Dan om 04.00uur worden we abrupt wakker geschreeuwd door de reciever, allemachtig wat een bloedrun.  Robert loopt bijna de ritssluiting uit de tent en rent op de hengels af, als hij aanslaat slaat de hengel direct krom en de spoel blijft draaien. De vis gaat in de aanval, even kan Robert niets doen maar na een tijdje weet hij wat lijn te winnen, de lijn staat onder hoge spanning en zingt in de wind, een heerlijk geluid. Als de vis iets uit het diepe komt zien we even zijn schim maar met een paar flinke klappen verdwijnt hij weer. We laten hem rustig moe worden en even later komt hij boven, een spiegel glijd in het net. 25 pond geeft de weger aan, echt een plaatje van een vis en oersterk. Onze voerstek met Red Spice Tuna begint te werken. Snel varen we de lijn weer uit en voeren weer wat bij. Het blijft regenen en het koelt snel af, de noorden wind blijft aanhouden en dat is een goed teken voor ons allemaal.

WOENSDAG 14 SEPTEMBER

Het is vroeg in de morgen als ik een pieper hoor, ik ga naar buiten en zie dat Leon beet heeft, de lucht is helder en er staat nog steeds een noorden wind die het wel koud maakt. We nemen een bak koffie en gaan het aas verversen, we varen 1 lijn op 140 mtr om te kijken of de vis misschien in het diepe gedeelte aast. De andere lijnen blijven op de zelfde plek liggen, daar hebben we tenslotte een voerstek opgebouwd. Deze voerstekken moet je een paar dagen de kans geven, we liggen nu in verschillende dieptes en afstanden en willen zo kijken welke hengel er aanslaat. De zon komt langzaam op en je voelt het steeds warmer worden, we zitten te genieten van het uitzicht en zien nu af en toe vis zien springen.We horen onze namen roepen, Leo en Sylvia hebben ontbijt klaargemaakt. We nemen de stoelen mee en lopen hun kant op. Na een lekker gezamenlijk ontbijt gaan we weer terug naar de stek, we praten en denken na of we ons systeem moeten aanpassen. Als we in gesprek zijn komt Leon vragen of hij onze fiets mag lenen, hij wil even naar de andere kant van het meer om te vragen hoe het daar gaat. Hij springt op de fiets en in een flits is hij weg. Mocht Leon ooit stoppen met vissen kan hij zo met de tour de France mee. Na een tijdje komt hij terug, wij liggen op de loer met fototoestel en filmcamera. Leon Hoogendijk op de fiets, is weer eens iets anders dan met een hengel. We moeten zeggen, Leon het staat je goed hahahahha.

 In de middag wordt ik geroepen door Leon, Leon trakteert op een vette hap van Mac Donalds. We hebben zitten genieten. Bedankt Leon.

We zitten te brainstormen, alle lijnen liggen op verschillende dieptes met het zelfde aas dat moet toch een keer gaan overheersen. We versterken het ene aas met een booster en besluiten het andere aas voor te weken met water uit het meer.De dag vliegt voorbij, Robert wordt geroepen en gaat met Leon en Leo een pinkie drinken. De favoriet van Leon. Ik blijf bij de hengels zitten als even later Sylvia komt buurten, we hebben gezellig zitten kletsen. Al snel word het koeler, de zon verlaat ons en iedereen gaat zich even omkleden voor de avond.

  We gaan nog wel gezamenlijk wat drinken met een lekker tussendoortje erbij. Het wordt steeds kouder en we besluiten terug naar de tent te gaan en de warme slaapzak op te zoeken.De wind is gaan liggen en het water is als een spiegel zo glad, zou het dan vanavond beter gaan? We zullen zien. We horen ondertussen piepers naast ons, er wordt dus wel gevangen. Als we net gaan liggen giert de reciever het uit, ik weet niet hoe ik er ben gekomen maar sta in een flits met een hengel in mijn hand, ik sla aan en het gevecht begint. De lijn scheert van links naar rechts het is net ongeleid projectiel. Ik geef hem de ruimte en laat hem moe worden. Robert is alvast over de rotsen geklommen met het net en staat klaar om te scheppen. We zien een schub boven komen maar deze is nog niet klaar om te landen. Als de karper eenmaal omvalt schuift Robert het net onder hem langs en is hij binnen. Een oogstrelende goudkleurige schub ligt nu op de mat en kijkt ons boos aan, bij het wegen zien we de wijzer stoppen bij 14 kilo. Ons lange wachten wordt beloond, na wat foto’s laten we hem weer zwemmen en langzaam glijd hij terug naar zijn vertrouwde onderwaterwereld.

 Met veel voldoening gaan we terug de tent in.

Het steeds veranderende weer maakt het op dit water erg moeilijk een vis te vangen, Door het aanpassen van de montage en aas weten we toch vis te vangen. Dit geeft extra voldoening bij elke karper die we op de mat weten te krijgen.

DONDERDAG 15 SEPTEMBER

De rest van de nacht blijft het stil, we staan vroeg op en nemen een bak koffie, we kijken met genot hoe de zon opkomt. We bespreken of we nog andere aanpassingen kunnen doen,  het is heel moeilijk om het juiste plaatje te krijgen. We hebben nog te weinig aanbeten gekregen om hier een juist beeld van te krijgen, we laten de lijnen dan ook leggen.

 We turen over het water en denken na, dan krijgen we bezoek van een klein ratje. Helemaal niet bang en erg fotogeniek. Hij zoekt restjes boillie die wij hebben laten vallen, al snuffelend speurt hij onze stek af. De dag begint met een ontbijt en koffie, het wordt steeds warmer maar op het hele meer blijven de piepers stil. Leon weet dat we graag een graskarper willen vangen en adviseert ons 1 hengel in de kom te houden, niet ver uit de kant en Green Pulsion met tijgernoten bij te voeren en ook geeft hij ons nog wat tips over het vangen van graskarper, weer iets bijgeleerd. We blijven gezellig bij elkaar zitten en praten over het vissen en drinken een pinkie, na een paar pinkies maakt het praten over vissen plaats voor het praten over de meest gekke onderwerpen. Ook wordt er gezongen, we hebben de grootste lol. Als de zon onder gaat koelt het weer snel af, we gaan terug naar de tent en trekken iets warms aan. Het is een heldere avond, vandaar dat het zo snel afkoelt. We zitten voor de tent, nemen een bak koffie en kijken over het water. Het is windstil en zien meerdere karpers volledig uit het water komen, een prachtig schouwspel en het geeft ons een goed gevoel. Rond een uur of negen piiiiieeeeeep  een bloedrun, als ik met mijn ogen knipper staat Robert al met de stok in zijn handen. De spoel staat te spinnen, hij kan echt niets uithalen. Dit is de graskarperhengel een klein stukje uit de kant. De karper heeft meters lijn meegenomen en het duurt dan ook een hele tijd voor de vis zich laat zien. De karper blijft behoorlijk diep onder water, ik klauter over de rotsblokken met het net en wacht af. De vis wordt al een beetje moe en komt langzaam omhoog , we zien een lange vis boven komen. Het is een graskarper, het gezicht van Robert begint te stralen. Stijf van de adrenaline drilt Robert de graskarper richting landingsnet, als de vis dichterbij komt schep ik de vis en probeer gelijk het net dicht doen. Ja hoor, hij is me te snel af en springt eruit. Dan een tweede poging weer te laat, verdomme het moet me toch een keer lukken. Ik hoor in de stem van Robert dat hij bang is de vis kwijt te raken, weer komt hij boven en ik spring het water in, schept hem en knijp het net dicht. Een yell van vreugde hoor ik achter me. Door het geplons van mijn sprong in het diepe komen Leon en Leo toch maar even kijken wat er op onze stek gaande is. Ze zien mij zeiknat de rotsen op klauteren met de hengel, Robert heeft het net overgenomen en klautert achter mij aan. Niet gemakkelijk met een spartelende vis in het net over de inmiddels natte en gladde rotsen. Leo en Leon liggen in een deuk als ze mij zeiknat boven zien komen. Robert legt de karper op de mat, een lange gespierde graskarper ligt daar nu te stuiteren. We moeten dan ook alle zeilen bijzetten om het net onder hem vandaan te krijgen. Hij blijft stuiteren, Robert ligt bijna op hem om hem onder controle te houden. Tijdens het wegen blijft de wijzer staan op 16 kilo, wat een torpedo. Gelukkig is hij wat rustiger geworden en kunnen we mooie foto’s maken, onze avond kan niet meer stuk de wens van Robert is uitgekomen.

 Soppend in mijn schoenen verversen we de boillie en leggen we de lijn terug in de hoop nog meer vis te vangen in de kom. Leon en Leo gaan terug naar hun stek en wij nemen nog een bak koffie, we zijn klaar wakker na dit gevecht. Het duurt niet lang als we bij Leo, Sylvia en Leon ook piepers horen gillen, dit is een leuke avond, iedereen vangt vis.

 We liggen in diepe slaap als er een pieper staat te razen, als een wervelwind schiet ik door de tent en sla aan. Boem hangen, ik roep Robert die achter me aankomt. Even later komt hij boven en kantelt op zijn zij, Robert kan hem met gemak scheppen. Het is een super mooie schub en puntje gaaf. Het zijn ware plaatjes, we leggen hem in de weegzak en we zien de weger 14 kilo aantikken. We maken snel een paar foto’s en laten hem weer lekker zwemmen. Ondertussen wordt het al weer licht en besluiten we om een bak koffie te zetten. We zien Leon lopen en vragen hem hoe het bij hun is gegaan vannacht, ze hebben 6 vissen gevangen waarvan een paar dikke dertigers.

VRIJDAG   16 SEPTEMBER

Het is een heerlijke morgen zo te voelen gaat het een warme dag worden, we ontbijten met z’n allen en hebben de grootste lol als Leon en Leo laten zien hoe ik in slow motion te water ben gegaan. Dit wordt volgens mij nooit meer vergeten, moet ook wel toegeven dat ik er ook niet uit zag hahahaha.

We gaan terug naar onze stek en halen 1 voor 1 de hengels binnen om de boillie te verversen, ik krijg nog een cursus “werpen met de werppijp”. Moet zelf zeggen dat het me best goed af gaat. Inmiddels is het erg warm geworden en erg benauwd, ze hebben onweer opgegeven maar zover is het nog niet. Het blijft de hele dag eng stil op het hele meer, het loopt tegen vijven en we hebben Leon belooft echte Nederlandse pannenkoeken te bakken. Leon heeft gezegd dat hij wel  15 van die echte Hollandse pannenkoeken naar binnen zou kunnen werken, we hebben dan ook 15 pannenkoeken op zijn bord gelegd. Hij kijkt naar de stapel en begint met eten, we moeten lachen als hij bij pannenkoek nummer 4 is. Ja ja Leon, dat is wel erg veel he hahahahha. Na de lekkere pannenkoeken gaan we weer terug naar de stek, de lucht wordt steeds donkerder en zien het in de verte flitsen. Bij ons is het nog droog. Het blijft aan onze kant heel stil, de wind draait weer langzaam maar wel gunstig voor ons. De wind staat recht op onze stek, bij Leon, Leo en Sylvia wordt nu mooie vis gevangen en er worden prachtige foto’s gemaakt. De onweer komt wel dichterbij maar er valt niet veel regen, het gaat net langs ons heen.

 ZATERDAG 18 SEPTEMBER

Als we s’ochtends uit de tent komen is het een adembenemend aanblik, er hangt een mist laag over het water. Het heeft afgelopen nacht nog wel geregend en we hebben een paar klappen onweer gehad maar niet dat wat ze voorspeld hadden. Als we ontbeten hebben gaan we weer een poging wagen en blijven proberen. Leon komt nog even naar ons toe en staat met Robert te praten over bepaalde type haken, waar en hoe deze het beste te kunnen gebruiken. Het  blijft overdag weer stil bij ons, misschien dat de laatste nacht nog een leuke vis oplevert. De dag is zo weer voorbij, we genieten volop. Wat is er nou mooier dan aan de waterkant te zitten. De avond breekt aan en we begeven ons richting onze buren voor het avondmaal, Leo en Sylvia zij echte keukenprinsesjes. We hebben wederom genoten van hun kookkunsten, we zijn elke dag in de watten gelegd door deze twee heerlijke mensen. We gaan terug naar de stek we voeren nog wat bij voor de nacht. Het is 23.15 uur, het is al goed aan het stormen buiten. Dan plots uit het niets een weerzinwekend gegil uit de receiver. We stormen de tent uit en Robert pakt de hengel, hij voelt logge harde klappen op de hengel en dat is een goed teken. De vis is onvermoeibaar, steeds komt hij een stukje naar de kant om vervolgens een ongelofelijke ruk aan de lijn te geven en er weer vandoor gaat. We laten hem lekker knokken tot hij het opgeeft, hij laat zich zo in het net glijden. Als we over de rotsen geklauterd zijn en de vis op de mat leggen zien we een mooie donkere spiegel liggen. De weger maakt ons ook blij, 38 pond geeft hij aan. We zetten hem terug en we horen Leo aan de andere kant praten we denken dat hij ook een dikke big heeft. We leggen de lijn weer op zijn plek, we horen nu meer piepers afgaan. De vis is weer actief aan het azen. Als we nog wat bijpraten gaat er weer een pieper gillen, nu loop ik als een tornado de tent uit en sla aan. Heerlijk zo’n kromme hengel in mijn handen. We hebben alle tijd van de wereld en laten hem lekker uitrazen, hij komt vanzelf naar de kant. Ik een spiegel boven komen, Robert kan hem nu makkelijk scheppen en we leggen hem op de mat. 25 pond zware spiegel, een puntgave vis ik ben er erg blij mee. De rest van de nacht blijft het stil bij ons maar horen bij de buren nog steeds piepers afgaan, we zijn blij dat iedereen vis op de mat heeft .

ZONDAG 19 SEPTEMBER

Als ik de tent uit kom loopt Leo op me af en vertelt ons dat hij een spiegel van 23,5 kilo heeft gevangen, hij gaat straks foto’s maken. Ook hebben ze nog een dertiger weten te strikken, wat een super mooie afsluiter zeg. We vinden het super dat er mooie vis is gevangen de laatste nacht, tsja en wat voor vis. We vertellen dat we 2 karpers hebben gevangen en ze zijn blij voor ons dat er ook bij ons vis op de mat is geweest. Totaal heeft onze groep 40 karpers gevangen met als zwaarste een mooie spiegel van 23,5 kilo. Tijd om het kamp af te breken en richting huis te rijden.

We willen Leon bedanken voor de wijze karperlessen, zijn ontzettende leuke en droge humor en zijn zangtalent, wij hebben van je genoten.

Leo en Sylvia (Fish 24) bedankt voor deze bijzondere week, een week die super goed verzorgt was. We hebben weer een hoop bijgeleerd, heerlijk gegeten en ontzettend veel lol gehad.  Dit zullen we nooit meer vergeten. We kwamen niets te kort Leo en Sylvia bedankt.

Wat onder de juiste omstandigheden een makkelijk water is kan als alles tegen zit zomaar een moeilijk water worden waarbij  je hard moet werken voor een vis en dat maakt voor ons de uitdaging des te groter.

Groetjes van Robert & Monique.